Αντιφώνιση Θεόδωρου Πελαγίδη

Άκουσα έναν έπαινο από τον καλό μου συμμαθητή τον οποίο μάλλον δεν τον αξίζω αλλά μου άρεσε που τον άκουσα!
Αγαπητοί μου συμμαθητές, σας ευγνωμονώ για το ανεκτίμητο αυτό δώρο. Επιτρέψτε πάντως να το μεταβιβάσω, ως ελάχιστο αντίδωρο, στο σχολείο και την τάξη μου. Κανένας άλλωστε δεν θα ήταν αυτό που είναι εάν δεν συμβιώναμε σχολικά όλοι μαζί! 
Επιπλέον, επιτρέψτε μου να πω ότι τελικώς, αυτό που μένει, πέρα από μια γεμάτη οπωσδήποτε επαγγελματική ζωή, δεν το υποτιμώ, είναι η ουσία του «προσώπου» εκάστου εξ ημών.
Κάτι για το οποίο συνέβαλε καθοριστικά το σχολείο μας ως «δοχείο ζωής» μέσα στο κέντρο της γενέθλιας πόλης. Πραγματικά, χωρίς καμιά διάθεση νοσταλγίας, οι παρέες μας εκείνη την εποχή, με αφετηρία το σχολείο μας, ήταν ειλικρινείς και άδολες. Χωρίς ίχνος δευτέρων σκέψεων. Αυτό είναι κάτι που μας συνοδεύει από τότε και θα μας συνοδεύει για πάντα γιατί διαμόρφωσε το χαρακτήρα και την ουσία μας. Είναι άλλωστε και ο βασικός λόγος που μας κράτησε τόσο καιρό, τόσο κοντά, ώστε να βρισκόμαστε σήμερα εδώ όλοι μαζί. 
Μια κουβέντα για το σχολείο μας. Ένα ταπεινό κτήριο και μια αυλή με σχισμένο μπετόν κάτω από την μπασκέτα. Τι είχε όμως το σχολείο? Είχε ανεκτίμητο ανθρώπινο κεφάλαιο. Από τον Γυμνασιάρχη Πείσανδρο Τρομβούκη μέχρι τον κυλικειάρχη Οδυσσέα ο οποίος παρουσιαζόταν καθημερινώς με γραβάτα. Τι να τα κάνω τα αχανή γήπεδα και τα ατέλειωτα «ιδιαίτερα μαθήματα» με τα οποία «κοσμούνται» ακόμη και σήμερα τα ιδιωτικά σχολεία. Δεν έχουν βγάλει έναν Ανδρόνικο, έναν Καραγάτση, έναν Βαφόπουλο, έναν Ντίνο Χριστιανόπουλο, αθλητές διεθνούς εμβέλειας, ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων, καθηγητές της νομικής, της ιατρικής, της αστροφυσικής, επιχειρηματίες και επιστήμονες που διαπρέπουν -και-στο εξωτερικό, από την ίδια μας την τάξη μόνο!
Όπως είπαμε όμως, σημασία έχει πιο πολύ ότι οι αναμνήσεις μας δεν είναι λερωμένες, είναι διαυγείς και καθαρές όπως οι λευκές πλάκες των πεζοδρομίων του κέντρου της πόλης που μεγαλώσαμε!

Ευχαριστώ και πάλι από καρδιάς!