Ένα παλιό φλερτ
Ένα παλιό φλερτ
Όταν γνωρίστηκα με τον Κώστα Βουτσά και μου διηγήθηκε ορισμένα περιστατικά από τη ζωή του, το ενδιαφέρον μου κεντρίστηκε κατά πρώτον από την προσωπικότητά του −είχα να κάνω μ’ έναν άνθρωπο ανοιχτό, απλό, χωρίς ίχνος βεντετισμού και βαθύτατα φιλοσοφημένο− και κατά δεύτερον τα βιώματά του. Ο άνθρωπος αυτός γνώρισε τον πόλεμο και την κατοχή, κινδύνεψε να εκτελεστεί από τους Γερμανούς, έζησε τον εμφύλιο και τα επακόλουθά του, είδε να χτυπούν τον πατέρα του στο κεφάλι με σιδερένια βέργα, το αίμα να αναβλύζει σαν πίδακας, μα εκείνον να παραδίδει μαθήματα συνέπειας στο γιό του, αρνούμενος να αποκηρύξει τις αρχές του. «Η ζωή μου έχει πολύ ενδιαφέρον μέχρι το σημείο που εγκατέλειψα τα μπουλούκια και κατέβηκα στην Αθήνα», μου είχε πει. Αυτήν, ακριβώς, την περίοδο της ζωής του μεγάλου κωμικού, που βρέθηκε στη σκηνή από ένα τυχαίο περιστατικό, την βρήκα συγκλονιστική και άρχισα να φλερτάρω με την προοπτική της καταγραφής της. Με τον Κώστα Βουτσά συζητήσαμε αυτή την πιθανότητα, αλλά τελικά η ιδέα δεν υλοποιήθηκε και σε μένα έμεινε η επίγευση που μένει σε κάποιον ερωτευμένο που φλερτάρει με το αντικείμενο του πόθου του αλλά εκείνο δεν του κάνει το χατίρι.
Όταν ο Σύλλογος Αποφοίτων του 2ου Γυμνασίου-Λυκείου αποφάσισε να οργανώσει μια τιμητική εκδήλωση για τον διάσημο απόφοιτό του, άρχισα να συζητώ με τη Μαρία Γλαράκη τη μορφή που θα μπορούσε να έχει αυτή η εκδήλωση. Τότε θυμήθηκα το παλιό φλερτ και ένιωσα ξανά τη γοητεία που είχε ασκήσει επάνω μου το πρώτο μέρος της ζωής του Κώστα Βουτσά. Έτσι σκέφτηκα ότι θα είχε ενδεχομένως ενδιαφέρον να μεταφερθεί στη σκηνή ό,τι δε μεταφέρθηκε στο χαρτί. Αν άξιζε τον κόπο η προσπάθεια, θα το κρίνεται εσείς. Σε μένα, πάντως, μπορεί το αντικείμενο του πόθου μου να μη μου χάρισε την έντυπη σχέση που ζητούσα, φρόντισε, όμως, να με παρηγορήσει με τη χαρά μιας εφήμερης, αλλά και έντονης, σκηνικής σχέσης.
Θεωρώ υποχρέωσή μου να ευχαριστήσω τον Σύλλογο μας, τον «Ικτίνο», που έγινε αφορμή να υλοποιηθεί αυτή η ιδέα. Επίσης, τους αποφοίτους και τους μαθητές του 2ου Λυκείου που συμμετέχουν στην παράσταση, το 2ο Λύκειο που αγκάλιασε την προσπάθεια και φυσικά τη Μαρία Γλαράκη, που ήταν ο στυλοβάτης της. Τέλος, ευχαριστώ τον Κώστα Βουτσά για την εμπιστοσύνη του και εύχομαι, πάντα, η ζωή να του γελά∙ ευτυχισμένα ….
Γ. Μουμουζιάς