Ομιλία Γ. Μουμουζιά, Προέδρου "Ικτίνου"
Κ. Α/δήμαρχε, κα Δ/ντρια του 2ου ΓΕΛ, αγαπητοί καθηγητές, αγαπητοί συναπόφοιτοι, αγαπητοί γονείς, αγαπητά παιδιά.
Σήμερα είμαι στην ευχάριστη θέση να σας καλωσορίσω σε έναν χώρο που τα τελευταία τρία χρόνια βρισκόταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του Συλλόγου μας. Σ’ έναν χώρο, από τον οποίο όλοι μας περάσαμε, άλλος για να συμμετέχει στους εορτασμούς της 28ης Οκτωβρίου, του Πολυτεχνείου ή της 25ης Μαρτίου κι άλλος γιατί δεν υπήρχε αλλού αίθουσα για να κάνει μάθημα.
Δυστυχώς, ο χώρος αυτός έχει την ιδιαιτερότητα να χρησιμοποιείται από 5 σχολεία και παλαιότερα από 7, με αποτέλεσμα να μην τυγχάνει της προσοχής και του σεβασμού που θα έπρεπε. Αυτό, σε συνδυασμό με τη φυσική και αδυσώπητη φθορά του χρόνου αλλά και τις σχεδιαστικές του προδιαγραφές, που ήταν άλλοτε πρωτοποριακές αλλά σήμερα, δυστυχώς, ξεπερασμένες, είχαν σαν αποτέλεσμα να μην μπορεί να ανταποκριθεί στον ρόλο του. Ο χώρος χρησιμοποιείτο ταυτόχρονα, σαν γυμναστήριο, σαν αποθήκη, σαν αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και στην καλύτερη περίπτωση και σαν θέατρο.
Στον «ΙΚΤΙΝΟ» σκεφτήκαμε να προσπαθήσουμε να κάνουμε το θέατρο «Κώστας Βουτσάς» πιο λειτουργικό, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στην αποστολή του. Το σχέδιο στην αρχή φάνταζε ουτοπικό, αφού οι οικονομικές απαιτήσεις για μια ολοκληρωμένη ανακαίνιση ήταν δυσθεώρητες. Όσοι, όμως, -και σ’ αυτούς μέσα βάζω και τον εαυτό μου- θεωρούσαμε το εγχείρημα σχεδόν ακατόρθωτο, λογαριάζαμε χωρίς την αγάπη κάποιων ρομαντικών ανθρώπων για τα μαθητικά τους χρόνια, που δεν ήθελαν να βλέπουν τον χώρο που στέγασε τα εφηβικά τους σκιρτήματα να χαρακτηρίζεται από μαρασμό, αδιαφορία και εγκατάλειψη.
Η προσπάθεια ξεκίνησε με την τοποθέτηση δυο ράβδων, μια για να κρεμαστεί μια κουρτίνα και μια για να κρεμαστεί μια οθόνη. Μετά μπήκε η κουρτίνα και μετά η οθόνη, την οποία είχαν την ευγένεια, μαζί με τον προτζέκτορα, να τοποθετήσουν οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Γυμνασίου και του 2ου Λυκείου. Μετά ήρθε ο φωτισμός στο πίσω μέρος της σκηνής. Ακολούθησαν οι χρωματιστοί προβολείς LED, οι θεατρικοί προβολείς και μετά από απίστευτα τεχνικά προβλήματα οι ρεοστάτες τους. Σειρά είχε η βελτίωση της ηχητικής του χώρου με την τοποθέτηση ηχομονωτικών πετασμάτων, η αντικατάσταση των κουρτινών με καινούργιες που κάνουν πλήρη συσκότιση, η δημιουργία ειδικού χώρου στον εξώστη για τον χειρισμό των φώτων και του ήχου, τα φώτα ασφαλείας, οι συμπληρωματικοί ρευματοδότες, η τοποθέτηση θυρών στις τουαλέτες, οι κλειδαριές που επιτρέπουν τον απεγκλωβισμό σε περίπτωση κινδύνου, το βάψιμο και τέλος η προμήθεια νέων, λειτουργικότερων καθισμάτων.
Το κόστος όλης αυτής της προσπάθειας, ξεπέρασε τις 7.000€. Αλλά πολύ πιο σημαντικό είναι να αναφέρω ότι το μεγαλύτερο μέρος από αυτό το ποσό, δηλαδή πάνω από 4.000€ καλύφθηκαν από δωρεές αποφοίτων, είτε με τη μορφή άμεσης καταβολής χρημάτων είτε με τη μορφή δωρεάν παροχής εργασίας. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι χωρίς αυτούς, δεν θα ήμασταν στο σημείο που είμαστε τώρα.
Αγαπητοί μου, είναι προφανές, ότι το θέατρο απέχει πολύ από τις προδιαγραφές ενός σύγχρονου θεάτρου. Κι αν ανάμεσά μας βρίσκεται κάποιος που έρχεται εδώ για πρώτη φορά, ίσως εντυπωσιαστεί αρνητικά από την εικόνα που αντικρίζει. Νομίζω, όμως, ότι διαφορετικές θα είναι οι σκέψεις όσων το έχουν ζήσει τα τελευταία χρόνια και κάνω έκκληση στα παιδιά, αλλά και στους καθηγητές, να σεβαστούν την προσπάθεια για να απολαμβάνουν αυτοί οι ίδιοι καλύτερες συνθήκες εκπαίδευσης.
Κύριε αντιδήμαρχε, ελπίζω να πάρετε τη σκυτάλη και να βοηθήσετε και εσείς ώστε, γιατί όχι, να γίνει το θέατρο «Κώστας Βουτσάς» ένας καινούργιος χώρος που θα καλύπτει κάποιες από τις πολλές ανάγκες του Δήμου.
Αγαπητοί διευθυντές, ελπίζω να κάνουμε το έργο σας, έστω και στο ελάχιστο, λίγο πιο άνετο.
Αγαπητοί μαθητές, ελπίζω να νιώθετε, ότι οι συνθήκες εκπαίδευσής σας, έχουν αμυδρά βελτιωθεί.
Κλείνοντας, θέλω να διευκρινίσω ότι ο λόγος μου δεν έχει στόχο να προβάλλει το έργο του «ΙΚΤΙΝΟΥ». Ο λόγος μου έχει στόχο να κάνει τον κόσμο να πιστέψει ότι όταν υπάρχει όραμα και μεράκι, μπορούμε να ξεφύγουμε από τη μιζέρια μας.
Σας ευχαριστώ